Het belang van baby’s

leuke babyjongen die op een wit bed ligt - babys stockfoto's en -beelden

Het cruciale aspect van elke levenservaring is hoe we ons verbinden met onszelf en met onze persoonlijke bron van spirituele brandstof. Wat ons aanzet tot actie is onze hartslag, onze ademhaling, de activiteit van ons sympathisch zenuwstelsel en de reactie van ons limbisch zenuwstelsel. In feite is het onze emotionele toestand die ons de ruimte geeft om de goedheid te ervaren, die anderen misschien niet ervaren. Het zijn dus onze eigen emoties, diep verborgen onder de oppervlakte, die ons aanzetten tot handelen, tot huilen, tot vastberadenheid en tot het zoeken naar de zin van het leven.

Maar de grootste factor die ons aanzet tot impulsief handelen is onze angst om niet te bereiken wat we voor onszelf hebben uitgestippeld. Het is niet zo dramatisch als het klinkt. Het is een soort angst, omdat we bang zijn dat de actie, die in strijd is met onze verlangens, pijn zal doen. Het is dezelfde soort angst, die inherent is aan de daad van zelfontwijking, die ons tot het uiterste drijft. We vragen ons af, als we in bed springen zonder onze tanden te poetsen, of we de volgende ochtend wel op zullen staan?

Een ander belangrijk thema in de 12 jaar dat ik coach, zijn de types van nieuwe inzichten. Sinds bijna twee jaar werken we met een programma dat het vermogen van cliënten vergroot om:

1) de problemen te definiëren;2) de ontvangen boodschappen te analyseren;3) de ontvangen boodschappen te valideren;4) actie te definiëren; en5) verder te gaan in de richting van een Oplossing.

Hoewel ik hier niet in details kan treden, zal ik u een kort overzicht geven van het boek om u een springplank te geven om uw eigen begrip verder te onderzoeken en te ontwikkelen.

dyaden zijn natuurlijke transformaties die in mensen voorkomen;

radicale, schokkende, transformaties;

hervormingen, heroriëntaties en nieuwe richtingen;

egotsorische verschuivingen; en

essentiële, verenigende vormen van transformatie.

Hoewel radicalen niet zo scherp zijn als sneeuwkorrels, zijn ze veel sneller. Ze reizen door een proces van Of radicale veranderingen zijn nooit blijvend. Ze schudden ons open en zijn vaak pijnlijk. We moeten ze kunnen herkennen om ermee om te kunnen gaan.

Wij gedragen ons als sta-bureaus, spelend met radicale verschuivingen in onze dagen. Vaak kan de vorm waarin we ons bevinden, het "baarmoeder syndroom", een resultaat zijn van jaren van verwaarlozing, en zelfs beleid van verwaarlozing, zoals geen aandacht voor gezondheid, noch voor familie of vrienden. radicale adolescenten komen binnen met hun problematische emotionele patronen en patronen die hun huidige vroegtijdige dood eerder verergeren dan verminderen.

Nog veelzeggender is dat deze adolescenten zichzelf inolescente episodes lijken te idealiseren. In plaats van te functioneren als evolueerders of redders, hebben zij de neiging Analytische reacties te projecteren op hun omgeving en zelfs op zichzelf. In plaats van te functioneren als enige stabilisatoren van de geest en de ziel, hebben zij de neiging zichzelf te idealiseren in hun problematische momenten. Tenslotte blijkt dat deze analyses componenten van ijdelheid, zelfbelang en macht bevatten.

Helaas is er een keerzijde aan dit "neveneffect". Studies hebben aangetoond dat te midden van deze Analytische buitensporige zelfverwennerij, er ook een verlies is van bindweefsel en emotioneel leven. In plaats van vrede te vinden met hun eigen reflectie, opereren zij in plaats daarvan buiten zichzelf en spiegelen negatief gedrag terug naar hen, waardoor mogelijk hun schuldgevoel en schaamte toenemen.

Interessant genoeg lijkt deze opgewekte woede vaak cyclisch te zijn, toenemend in tijden van stress en afnemend als er geen stress meer is, en afnemend als er geen stress meer is.

Het werk van 1990 dat informatie verschafte over de stressrespons van het lichaam, toonde aan dat deze gelabelde klinische casus in tegenspraak bleek te zijn met vroegere overtuigingen over het onvermogen van het lichaam om aandacht aan zichzelf te besteden. Terwijl eerdere tradities het lichaam verantwoordelijk achtten voor zijn eigen gezondheid, wijst deze nieuwe zienswijze erop dat de hersenen zich in wezen bewust zijn van de reactie van het lichaam. Volgens deze nieuwe visie is ziekte gewoon een chemische reactie in het lichaam, en in zekere zin zijn de pogingen van het lichaam om zijn eigen gezondheid te reguleren ook chemisch, met de hersenen in een achterhoede rol.

Hoe dit nieuwe fenomeen tot stand kwam is een fascinerend verhaal, zoals opgetekend in het boek, Brain Children, Heaven and Earth, Don lapsopausal, een psycholoog van opleiding, werd geïnspireerd om een boek te schrijven dat de ontvangen wijsheid over de ontwikkeling van kinderen en hun vermogen om gezond te zijn in twijfel zou trekken. In haar zoektocht om te begrijpen waarom baby's gedijen, in het aangezicht van denkbare mislukkingen en misbruik, werd ze geobsedeerd. Jaren later ontwikkelde zij een filosofie en bestempelde die tot kerntheorie van haar vakgebied, die zij Pedogene theorie noemde. Daarin beweert zij dat baby's niet alleen worden blootgesteld aan een negatieve vorm van stress die hun hele leven voortduurt, maar ook vanaf hun geboorte te maken krijgen met nadelige veranderingen door organismen waarmee zij in aanraking komen, zoals bacteriën, virussen en tumoren, die al op zeer jonge leeftijd communiceren door middel van gedragsaanpassing en fysiologische aanpassing. In feite zijn zij vooral onderhevig aan chemische trauma's in de hersenen, die zij op significante wijze niet kunnen herstellen.